فاطر سبز

در وصف تو خواهم گفت موذنی هستی در فریاد زدن ندای عرفانی عشق. مرا به تفکر وا می داری و به دوست داشتن. به گریستن و به اینکه می شود عاشق بود و گریه نکرد. عاشق بود و دوست نداشت. عاشق بود و از یاد برد. به خدا قسم حرف دلم این نیست. این تنها شیطان نا امیدی است که مرا به از یاد بردن تو فرا می خواند. آنطرف تر، خیلی نزدیکتر از شیطان، مهربانی نام تو را بیادم می آورد و دوست داشتن را. یک خدا دارم و یک دنیا امید. سرم را بالا می گیرم و به اینکه عاشقم و ترا را از یاد نبرده ام فخر می فروشم. یک دل دارم و تنها حس ادامه یافتن. تو را به بالاترین امکان عشق می رسانم تا از درختان سبز مهربانی اش سیب های سرخ زندگی بچینی.

                                                                 _{یک خدا دارم و ...، هادی صفری، 2/7/80}

For describing you, I'll say you're the caller to call the mystic call of love. You make me think and love. Cry and to be lover and not cry. To be lover and not love. To be lover and forget. I swear by God that's not my heart words. It's just the devil of disappointment makes me forget you. Over there, really nearer than devil, a kind makes me remember you and loving you, I have one God and a world of hope. I keep my head up and pride that I'm lover and didn't forger you. I have a heart and feeling of going on. I'll take you to highest possibility of love to make you cut red apples of life from its green trees of kindness.

                                     ^{I have a God and …, Hadi Safaree, 2001/8/3  sababoy.blogfa.com}

با تشکر از مطلب زیبای وبلاگ            http://sababoy.blogfa.com

ز لیلا می شنیدم، یا علی گفت

به مجنون چون رسيدم يا علی گفت

نسيمي غنچه ای را باز می كرد

به گوش غنچه كم كم يا علی گفت

چمن با ريزش باران رحمت

دعایی كرد و او هم يا علی گفت

يقين پروردگار آفرينش

به موجودات عالم يا علی گفت

دلا بايست هر دم يا علی گفت

نه هر دم بل دمادم يا علی گفت

به هر روز به هر شب يا علی گفت

به هر پيچ به هر خم يا علی گفت

دمی كه روح در آدم دميدند

ز جا بر خاست آدم يا علی گفت

علی در كعبه بر دوش پيمبر

قدم بنهاد و آن دم يا علی گفت

 
عصا در دست موسی اژدها گشت

كليم آنجا مسلم يا علی گفت

نمی شد زنده جان مرده هرگز

يقين عيسی بن مريم يا علی گفت

ز بطن حوت يونس گشت آزاد

ز بس در ظلمت يم يا علی گفت

 
به فرقش كي اثر مي كرد شمشير

شنيدم ابن ملجم يا علی گفت

مگر خيبر ز جايش كنده ميشد؟

يقين آندم علی هم يا علی گفت

       روز مرد بر همه ی آقایون عزیز!

مبارک

خیلی کوتاه . خیلی کوچک

اما......!!!!!

خیلی جالب

در ادامه مطالب به دیدن این کلیپ بروید

نگاهی به یک واقعه ؟؟؟؟؟

*****************************************

دوشنبه 21 اردیبهشت 1388، تالار دکتر شریعتی دانشگاه اصفهان و همه منتظرند تا ببیند دکتر حسن عباسی، در رابطه با موضوع بحثی که مثل همیشه از نامی غیر متعارف و خاص خبر می‌دهد چه به ارمغان آورده است.
و موضوع جلسه این بود:

"جمهوری که بود!

جمهوری دهم".

با اینکه تا ساعت 16 و شروع برنامه، یک ساعتی وقت مانده، تقریباً صندلی خالی در سالن وجود ندارد.
در این جمعیت، از هر طیف و عقیده و جناحی را می توانستی ببینی. به چهره‌‌های حضار که نگاه می‌کردی و مچ دست برخی از آن‌ها! و نوع ریش و لباس برخی دیگر، مطمئن می‌شدی که همه آمده‌اند؛ اصول‌گرا و اصلاح‌طلب، تحکیمی و انجمنی و بروبچه‌های جامعه اسلامی و بسیج که میزبان بود و البته عده‌ای که جزو هیچ‌کدام این‌ها نبودند و به قول یکی‌شان "از هفت دولت آزاد!".

بروبچه‌هایی هم از دانشگاه‌های دیگری مثل صنعتی اصفهان و برخی واحدهای دانشگاه آزاد هم مهمان بودند و البته من هم، یکی از این میهمان‌ها.

 موقعی که قرآن تلاوت و سرود جمهوری اسلامی پخش شد و دکتر عباسی صحبت‌هایش را شروع کرد، حتی راهروهای سالن نیز جایی برای ایستادن نداشت.

در مورد محتوی سخنرانی حرفی نمی‌زنم و اگر مایل بودید، می‌توانید تمامی آن را بدون کم و کاست به صورت صوتی دانلود کنید و یا اینکه اگر حال و حوصله 3 ساعت و 8 دقیقه سخنرانی و تریبون آزاد و شنیدن هوچی‌گری بعضی‌ها را ندارید، از گزیده‌های مهمی از این برنامه که به صورت صوتی وتصویری آماده شده استفاده نمایید.

این برنامه بازخوردها و نتیجه های خیلی خوبی داشت. به جز مطالب دقیق و کارشناسانه ارائه شده در این همایش که البته به خاطر شانتاز و هوچی‌گری عده‌ای به پایان نرسید! چیزی که به صورت واضح و شفاف و آشکار و بی‌پرده مشخص شد، چهره واقعی تفکر اصلاح طلبی [از نوع دوم خردادی آن] و داعیه داران حمایت از میر حسین موسوی بود.